George Town, położone na wyspie Penang. to drugie co do wielkości miasto Malezji o bogatej historii. Była to jedna z pierwszych kolonii brytyjskich w południowej Azji. W roku 1770 Francis Light został pointsruowany przez Brytyjską Kompanię Wschodnioindyjdską by nawiązać współpracę z półwyspem Malajskim. Zawarł on umowę z sułtanem prowincji Kedah mówiącą o secesji wyspy Penang w zamian za ochronę wojskową. W 1786 Brytyjczycy założyli osadę George Town, a w miejscu ich wylądowania powstał Fort Cornwallis. W 2008 roku miasto to zostało wpisanę na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

George Town znane jest z trzech rzeczy: swojej post kolonialnej architektury, ulicznego jedzenia i street art. Architektura i jedzenie są wynikiem pomieszania kultury brytyjskiej i azjatyckich (malajskiej, tajskiej, chińskiej i hinduskiej). Natomiast street art miał swój początek w 2012 roku kiedy to podczas corocznego miejskiego festiwalu, litewski artysta Ernest Zacharevic stworzył serię 6-ciu instalacji ukazujących lokalną kulturę i styl życia mieszkańców. Jest to połączenie murali z przedmiotami życia codziennego mieszkańców wyspy. Najbardziej znaną pracą jest rysunek dwójki dzieci jadących na wmurowanym w ścianę rowerze. Od tego momentu rozkwitło życie artystyczne w George Town. Wszystkie te instalacje można odnaleźć dzięki ogólno dostępnym mapkom turystycznym.

Postanowiliśmy spróbować wszystkich atrakcji tego miasta. Przeszliśmy ulicami wśród kolojnialnych budynków, zupełnie innych od widzianych wcześniej w Malezji i spróbowaliśmy wielu potraw i smakołyków.

Odnaleźliśmy również wszystkie najważniejsze instalacje.

Ostatniej nocy (z całych dwóch), postanowiliśmy spróbować również życia nocnego na słynnej wśród podróżników uliczce Love Street, na której pełno małych, ożywających nocą knajpek. Poznaliśmy dwóch sympatycznych Malezyjczyków, którzy udzielili nam kilku przydatnych rad dotyczących Malezji i Tajlandii – np. takich, że Julia musi być silna by bronić Kubę przed tajskimi LadyBoyami 😉

Było bardzo miło i wyspa Penang pozostanie na długo w naszej pamięci.

7-ego grudnia wyruszyliśmy z Kuala Lumpur do George Town na wyspie Penang. Udaliśmy się na dworzec autobusowy T.B.S., gdzie kupiliśmy dwa bilety. Do odjazdu mieliśmy jeszcze pół godziny, które postanowiliśmy spożytkować. Chcieliśmy za wczasu wymienić dolary na tajską walutę, by nie martwić się tym później. Próba była nieudana, ponieważ Pani obsługująca w kantorze, trzy razy przeliczając, trzy razy proponowała zupełnie inną kwotę i kompletnie niezgodną z obencym kursem (w najlepszym wypadku oferowała ponad 4 razy mniej tajskich batów niż powinna).

Ruszyliśmy w stronę naszej bramki. Niestety dworce w Malezji są gorzej oznakowane niż w Singapurze, więc po 10 minutach bieganiny i szukania naszej bramki nadal nie mieliśmy pojęcia gdzie iść, a nasze ciężkie plecaki nieułatwiały zadania. W końcu okazało się, że trafiliśmy na zupełnie inny peron, czas się kurczył, a nikt nie był w stanie nam pomóc. W końcu zaczepił nas młody Azjata, który zaobserwował nasze zdenerwowanie i wskazał właściwą drogę. Gdy w końcu dotarliśmy, 5 minut przed planowanym wyjazdem, malezyjskim zwyczajem, okazało się, że autobus jest spóźniony, a Pani z obsługi krzyczała do nas tylko “Sit, sit! Not your bus!”

W końcu gdy weszłiśmy do autokaru okazało się, że jest bardzo komfortowy. Był to nasz drugi długi przejazd i ponownie zaskakująco komfortowy jak za taką cenę. Do autobusu wskoczyliśmy z ogromnego upału do przyjemnego chłodu klimatyzacji… Nie wiedząc jeszcze, że za pół godziny zamieni się ona w lodowaty koszmar. Nie wiedzieć czemu, malezyjczycy uwielbiają ujemne temperatury w czasie jazdy. Jest to przyjemne na krótką metę, ale nie na 6-godzinną podróż.

Ziąb był tak dokuczliwy, że zaczęliśmy zakładać na siebie wszystko co mieliśmy w bagażu podręcznym – Kuba nawet owinął się polską flagą, którą nosimy zawsze w plecaku. Wyglądało to komicznie, gdy my siedziliśmy ubrani w przeciwdeszczowe kurtki z kapturami, owinięci chustami (i flagą), a niektórzy malezyjczycy siedzieli w koszulkach z krótkimi rękawkami. Może to jest powód, wszechobecnych kaszlących i kichających ludzi w Malezji?

Po 4 godzinach uratował nas postój, na którym wyciągnęliśmy z bagażu dodatkowe polary i długie spodnie, który ledwo zapewniły nam komfort cieplny, bo za oknem rozpętała się burza i temperatura jeszcze spadła (do 28 stopni na zewnątrz ;)).

Na wyspę Penang można dostać się dwoma mostami lub promem. Około godziny 21.30, po przejechaniu dłuższego z mostów, dotaraliśmy do miejscowości …, z której musieliśmy dostać si do George Town i naszego hostelu. Na przystanku autobusowym, okazało się, że jakaś brytyjka jedzie w tą samą okolicę i możemy podzielić się kosztem taksówki.

Dzięki temu do hostelu dostaliśmy się bardzo szybko i mogliśmy jeszcze pozwolić sobie na krótki nocny spacer po okolicy i wyczekaną kolację!

6 grudnia, naszego ostatniego dnia w Kuala Lumpur wyruszyliśmy w długą drogę do Kuala Gandah. Kosztowało nas to wiele zachodu, gdyż musieliśmy pojechać metrem na dworzec centralny (KL Sentral), przesiąść się na kolejkę jednoszynową do Titiwangsa, skąd z dwoca autobusowego udaliśmy się w dwugodzinną podróż do miejscowości Lapchang. Zostaliśmy wysadzeni w małej wioseczce, na której głównej ulicy stało jedynie kilka prowizorycznych sklepów (baraków bez frontowych ścian). Tam, po chwili poszukiwań znaleźliśmy lokalnego człowieka, który za opłatą zawiózł nas do Kuala Gandah, oraz spowrotem o umówionej porze tak byśmy zdążyli na autobus powrotny do Kuala Lumpur. Ten ostatni odcinek pokonaliśmy super samochodem, malezyjskiej produkcji, marki Proton. Przejazd przypominał pościg z filmów klasy B, z otwartymi szybami, kierowca pędził krętymi drogami, wymijając po drodze niesforne stadka kóz, walające się po drodze pozostałości palm oraz wszystkich innych użytkowników drogi. Dotraliśmy w całości, pod same drzwi naszego celu.

A wszystko to, ponieważ w Kuala Gandah znajduje się Sanktuarium dla Słoni. Na wejściu dostaje się naklejkę na ubranie oraz formularz dotacyjny, gdyż warto wspomnieć, że wizyta w sanktuarium jest bezpłatna. Najpierw oglądaliśmy pół godzinny film dokumentalny nt. dzikich słoni żyjących w Malezji. Okazuje się, że słoń zjada ponad 100 kg pożywienia dziennie, a że dziko żyjące słonie podróżują w małych grupkach, sieją nielada spustoszenie w sadach i gospodsarstwach. Właściele mają dwa wyjścia: zastrzelić szkodniki albo zgłosić je do pracowników parku i rezerwatu. Specjalne grupy strażników starają się schwytać słonie i przewieźć je do wydzielonego miejsca w rezerwacie. Jest to operacja długa, skomplikowana i dla zwierząt nieprzyjemna, a dla ludzi niebezpieczna – ale konieczna dla uratowania słoni.

W sanktuarium żyje 24 słoni. (?) Każdy z nich ma dwóch opiekunów. Są to słonie osierocone, znalezion w sidłach lub w inny sposób okaleczone. Zwierzęta te są bardzo inteligentne i mają bardzo dobrą pamięć, ponoć pamiętają wszystko co doświadczyły.

Po projekcji zostaliśmy skierowani do miejsca gdzie można było kupić wiązki pociętych bambusów a potem nakarmić nimi słonie, co też uczyniliśmy z ogromną ekscytacją. Słonie wyczuwają natychmiast pokarm i wyciągają swoje sprawne trąby w kierunku przekąsek. Jest to niesamowite doświadczenie, człowiek zdaje sobie sprawe, jak wielkie są to zwierzęta, a przy tym bardzo delikatne. Ich mądre oczy zaglądają w duszę człowieka.

Po trafieniu trafiliśmy na pokaz (nie cyrkowy) gdzie każdy ze słoni demonstrował jakąś umiejętność przydatną im w dżungli. Czas na deser! Słonie dostały arbuzy,
banany i inne słodkie owoce.

Już mieliśmy się zbierać, gdy po krótkiej rozmowie, jeden z opiekunów zaproponował nam przygotowanie i nakarmienie młodego słoniątka. Zaprowadził nas na “zaplecze”, kazał umyć dokładnie ręce i dyktował listę składników do zmieszania w wyznaczonym wiadrze. Wrzuciliśmy kolejno: gotowany ryż, pół bochenka tostowego chleba, kubek brązowego cukru, kubek preparatu białkowego (specjalnego, przeznaczonego na wzmocnienie kości dla starszych ludzi), a wszystko zalaliśmy ciepłą przegotowaną wodą. Mężczyzna pokazał nam na migi, że mamy zanurzyć ręce w wiadrze i rozdrobnić mieszankę. Następnie by jeszcze bardziej ujednolicić konsystencję, użyliśmy elektrycznego miksera, po czym całość przelaliśmy do specjalnej butli zakończonej kawałkiem ogrodowego węża, co miało zastąpić smoczek.

Do dzieła! Słonik pije taką mieszankę 3 razy dziennie, a nasze wiaderko wypił z ogromną łapczywością.

Na koniec, nasz przewodnik wszedł do zagrody z dużym słoniem mówiąc “photo, photo”. Byliśmy pewni, że przyprowadzi słonia bliżej, tak żebyśmy mogli zrobić zdjęcie. Okazało się, że zaprasza nas do środka, pokazał, żebyśmy stanęli z obu stron, chwycili słonia za ucho i głaskali go. Skóra słonia, choć bardzo gruba, wydała nam się miła w dodytku. Niestety czas nas gonił i musieliśmy już wracać do naszego szalonego kierowcy i na autobus powrotny.

Pobyt w Kuala Lumpur zakończyliśmy wieczornymi odwiedzinami Petronas Towers. Spotkaliśmy nawet polaka Jacka, z którym ucięliśmy sobie krótka pogawędkę.

5 grudnia, czyli trzeciego dnia naszego pobytu w Kuala Lumpur postanowiliśmy odwiedzić słynne Batu Caves. Jest to nazwa kompleksu świątyń-jaskiń (i pobliskiej im wsi) położonych na północ od Kuala Lumpur.

Do pociągu wpadliśmy pośpiechem, mając przy tym sporo szczęścia, bo okazało się, że niektóre wagony są dedykowane wyłącznie dla kobiet. W trakcie jazdy szczekaczki w kolejce, również nawołują, że jeżeli mężczyzna trafił do błędnego wagonu to powinien przenieść się do innego.

Po około 30-40 minutach jazdy dotarliśmy. Wyszliśmy z kolejki, wyszliśmy z dworca i nagle… małpy! W okolicy Batu Caves żyją duże ilości dzikich makaków. Było to nasze pierwsze spotkanie, oko w oko z małpami. Z pewną dozą uprzedzenia, wyminęliśmy człekokształtne i ruszyliśmy w kierunku jaskiń.

Gdy zbliżaliśmy się do wejścia, oczom naszym ukazał się 42 metrowy pozłacany pomnik hinduistycznego bożka wojny Murugana. Stoi on u progu 272 schodów wiodących do głównej jaskini. Schody są bardzo strome, a wspinaczkę dodatkowo utrudnia upał i szalejące wokół małpy. Po drodzę do szczytu mija się wodospad, który przyjemnie chłodzi powietrze.

Po dotarciu na szczyt okazuje się, że jaskinia jest ogromna, a w ścianach można zobaczyć różne ołtarzyki, figurki i dary od wiernych. Wszystkie hinduistyczne rzeźby są bardzo kolorowe i często przyzdabiane kwiatami. W jaskini trwa również budowa
(lub renowacja) kawałka świątyni, chociaż z naszej obserwacji, robotnicy więcej czasu spędzają tocząc bój z małpami niż pracując.

Wchodząc w głąb okazuje się, że czekają na nas kolejne strome, lecz tym razem krótkie schody do następnej komnaty. W środku znajduje się zadaszona przestrzeń z małym pomieszczeniem chroniącym figurkę bożka, otwieranym na czas modłów. Mieliśmy szczęście zobaczyć taką krótką ceremonię.

Ta ostatnia część jaskini jest najbardziej widowiskowa, gdyż spoglądając w górę, zauważamy, że komnata jest otwarta, a z zewnątrz, wkradają sie do środka spływające do dołu dzikie pnącza.

Po wyjściu z jaskiń zjedliśmy prawdziwe indyjskie jedzenie, a na deser spróbowaliśmy słodkich wyrobów z pobliskich straganów. Ich słodycze opierają się na orzeszkach arachidowych, dużej ilości cukru i ryżu lub mące ryżowej. Są to wyroby, które dobrze znoszą wysoką temperaturę, ale dla naszych podniebień są po prostu bardzo słodkie.

Gdy Kuba wyrzucił opakowanie z resztką słodkich ziarenek ryżu, do śmietnika natychmiast wbiegła małpa i porwała woreczek. Usiadła na pobliskim słupie i zaczęła wybierać ziarenka. Mądre to zwierzątko, ale niezbyt czyste, więc po zjedzeniu, puściło opakowanie z wiatrem.

Po tych atrakcjach wróciliśmy do Kuala Lumpur i zaczęśliśmy planowanie kolejnego dnia 🙂

Po naszym nocnym przybyciu do Kuala Lumpur musieliśmy trochę odpocząć. Pierwszego dnia w Malezji, postanowiliśmy przejść się po okolicy i odwiedzić główny symbol Kuala Lumpur, czyli Petronas Towers.

Jak wspominaliśmy wcześniej, nasz hostel położony jest w Chinatown. Pierwszy spacer, który miał nas jedynie doprowadzić do pobliskiej stacji kolejki, wyjawił nam „magię” tego miejsca. Mieszkamy na ulicy Petaling i około 150 metrów od naszego hostelu znajduje się chiński pchli targ! Znaleźć tu można wszystko, pióra Mont Blanc (których cena wyjściowa to niecałe 80 zł), zegarki Omega, buty Addidas, plecaki North Face, czy cokolwiek innego nam się przyśni. Wszysto oryginalne i ze skóry. Markowe. Oryginalne. Ze skóry. W super cenie. Takie hasła można usłyszeć od nawołujących ze wszystkich stron straganiarzy. Ciężko się przez to wszystko przebić, ponieważ starganiki są poustawiana tak ciasno, że idzie się gęsiego. Gdy jedna osoba przed nami zatrzyma się, skuszona świetną ofertą „only for You Madame/Sir”, cała reszta musi go jakoś wyminąć.

Gdy przedostaliśy się do stacji kolejki, okazało się, że pociągi już nie kursują tak jak w Singapurze – co 2 minuty, lecz rzadziej. Czekając na przyjazd kolejki, z oddali dało się usłyszeć muzułmańskie nawoływanie do modlitwy. Hipnotyczne pieśni są na tyle uporczywe, że faktycznie przykuwają naszą uwagę.

W końcu, po przejechaniu paru przystanków, wysiedliśmy na stacji KLCC, czyli Kuala Lumpur City Centre. Stąd dosłownie parę kroków do słynnego Petronas Towers. Są to dwie bliżniacze wieże, do 2004 roku najwyższe budynki na świecie, do dziś najwyższe bliźniacze budynki na świecie. Mają 88 pięter i niecałe 452 m wysokości. Pod nimi znajduje się centrum handlowe, po przejściu którego dostajemy się na drugą stronę do cudownych kolorowych fontann. O godzinie 20 byliśmy świadkami pięknego pokazu, podświetlanych na różne kolory ruchomych strumieni wody tuż przed jednym z najwyższych budynków na świecie! Wrażenia z tego pokazu są magiczne. Na dodatek, ogromna choinka opleciona zaprzęgiem świetlistych reniferów. Magia Azji i świąt w jednym kosmicznym tańcu świateł.

4 grudnia, drugiego dnia pobytu w Kuala Lumpur, wyruszyliśmy do chińskiej świątyni Thean Hou. Ta monumentalna budowla wygląda bardzo tradycyjnie, ale jak dowiedzieliśmy się później, zbudowana została w 1987 roku. Obserwowaliśmy tutaj jak modlą się Chińczycy, sprawdziliśmy horoskopy oraz nasze chińskie znaki zodiaku.

Następnie ruszyliśmy do „parku ptaków”, który przywitał nas kilkoma niespodziankami. Najpierw, tuż po wejściu spotkaliśmy kilka czaplowatych białych ptaków, które w ogóle się nas nie bały. Zaczęliśmy je maniakalnie obfotografowywać, niewiedząc jeszcze co czeka nas dalej. Chwilę później, spotkaliśmy ogromnego pelikana, leniwo siedzącego na skraju sadzawki – ponownie sesja zdjęciowa. Gdy tylko się odwróciliśmy, dojrzeliśmy ogromengo pawia z przepięknym długim ogonem, siedzącego na balustradzie. Po kolejnych ujęciach, poruszając się w głąb parku, dotarło do nas, że pawi i innych ptaków jest tu znacznie więcej i wszystkie chodzą wolno po całym parku. Może nie zupełnie wolno, ponieważ cały rezerwat otoczony jest wysoką siątką, ale nie mniej jednak, większość ptaków nie jest umieszczonych w klatkach. Na dróżkach, mozna tu spotkać licznie: perliczki, pawie, małe czaple, malajskie bociany (dławigłady malajskie) i koguty. Do tego, jest kilka pelikanów i flamingów, a w klatkach zobaczyć można dzioborożce, białe pawie, emu, strusie, oraz liczne papugi. Trzeba tutaj dodać, że pawii są tutaj dziesiątki, jeżeli nie setki, a z jednym Kuba musiał stoczyć bój o gofra. Bój z pawiem wygrał, ale w ferworze walki, gofra zdołała ukąsić czapla. Do tego, próbował go dziobnąć bocian. Chyba wszystkie przeczuwały, że Kuba najchętniej zobaczył by je w postaci pieczeni.

Oprócz ptactwa, w parku była też niespodzianka na którą od dawna czaiła się Julia – Fish Spa. Postanowiliśmy spróbować tego dziwacznego zabiegu, który polega na moczeniu nóg w wodzie pełnej małych rybek (według Kuby piranii), które obgryzają Ci stopy (definitywnie pirani!). Umieraliśmy ze śmiechu pod wpływem rybiego łaskotania i na pewno zapmiętamy to do końca życia 🙂

Po tych wszystkich atrakcjach ruszyliśmy do mieszczącego się nieopodal ogrodu z orchideami i hibiskusami. Wydawało się nam, że nic nie przebije singapurskiego Cloud Forest pełnego różnorakich storczyków. Byliśmy w błędzie. Ilość orchidei i storczyków w tym zupełnie otwartym ogrodzie jest niewyobrażalna. Mnogość gatunków, kształtów i kolorów onieśmiela. Nie wiedzieliśmy, że istnieje tak wiele odmian hibiskusów o tak różnym zabarwieniu… Mimo zmęczenia upałem i głodu (po starciu z ptactwem, postanowiliśmy przyjmność jedzenia odłożyć na później), ogrody te wprawiły nas w zachwyt.

W drodzę do domu zahaczyliśmy jeszcze o Central Market, najstarszy chiński ‚market’ w stolicy malezji. Miejsce to powstało w 1888 roku i przypomina trochę Gdańską Halę Targową. Nie ma tutaj co prawda ryb czy mięsa, ale za to dużo ubrań i ręcznie robionych drewnianych wyrobów.

Dzień przypieczętowaliśmy sokiem z świerzych owoców i spacerem do naszego hostelu.